Και το όνομα αυτού …

Γατο – βαφτίσια …

Υπερπληθώρα προσφοράς ονομάτων
για το νέο μας συγκάτοικο …

( Αστραχάν, Λαζαράκος, Νερουλί,
Θεόδωρος, Φαρούχ, Χαραμάδας,
Αλήτης, Ταλιμπάν, Σπίθας, Τζίνι,
Φιόγκος, Οδυσσέας, Μαλαχίας …)

Μεταξύ αυτών η “επιτροπή”
μετά από μια θορυβώδη Συνεδρίαση που

θύμιζε "Ολίγον από Κουμουνδούρου !!!"
Συναίνεσε τελικά στα εξής τρία …
( Φαρούχ, Σπίθας, Φιόγκος )

Στη συνέχεια μετά από αδιάβλητη κλήρωση
που έγινε παρουσία συμβολαιογράφου !!!
Και το όνομα αυτού … ΣΠΙΘΑΣ !!!

Απόλυτα ταιριαστό μιας και τα μάτια του
πετάνε σπίθες απ’ την εξυπνάδα …

Άσε που η λαιμαργία του μας θυμίζει το φίλο του
Γιώργου Θαλάσση που οι περιπέτειές του συνόδευαν
τα παιδικά μας χρόνια καταβροχθίζοντας
γεύματα πολλαπλάσια απ’ το βάρος του … Άντε … να μας ζήσει …
και ο «Νονός» μας - πάντα άξιος !!!

Ο νέος μας «συγκάτοικος»…

Δεν ξέρω πως βρέθηκε εκεί αλλά
παρά τα χάλια του πέρασε το
κατώφλι μας με βήμα σταθερό …

Με ύφος σίγουρο – αποφασιστικό ζωγραφισμένο
στα θαλασσιά ματάκια του - δε σήκωνε αντιρρήσεις …
«Ήρθα για να μείνω, εδώ είναι το νέο σπίτι μου !!!»
Ένα γατάκι νήπιο, όχι πάνω από 15 - 20 ημερών
αδύνατο, βρώμικο, καχεκτικό, γεμάτο ψύλλους …
Ο νέος μας συγκάτοικος !!!
Φαγητό το πρώτο μέλημα
φυσικά με σύριγγα για μπιμπερό
αφού δεν ήξερε να φάει μόνο του
μετά καθάρισμα – ξεψύλλιασμα …
Άρχισε να μπερδεύεται συνεχώς στα πόδια μου,
να σκαρφαλώνει πάνω μου, στο γραφείο μου, να
χοροπηδά στο πληκτρολόγιο με αποτέλεσμα ένα
ακαθόριστο κείμενο να εμφανίζεται στην οθόνη του P C.
Σε 2 – 3 μέρες πήρε τα πάνω του …

Τώρα το ερώτημα ήταν πως θα τα πήγαινε
με τον Αναπηρίξ μας που τον περιμέναμε
να επιστρέψει απ’ την Αθήνα όπου …
έδινε Πανελλαδικές εξετάσεις !!! Η πρώτη αντίδραση τον αντιμετώπισε περίπου
σαν παρείσακτο - μουδιασμένο ακόμα απ’ το
τζετ – λαγκ (ταξίδεψε μέσα στο πιλοτήριο !!! )
Πολύ γρήγορα βέβαια τα βρήκανε οι δυο τους
πιάσανε φιλίες κι άρχισαν τα παιχνίδια …

Υ.Γ.
Ζητείται όνομα – ανάδοχος
για το νέο μας φίλο !!!
Πάσα προσφορά δεκτή …

Το "μήλο" κάτω απ' τη "μηλιά" ...

Μετά από διαρκή αγωνία, άγχος, ατυχίες,

απρόοπτα, των τελευταίων τριών μηνών ...

Επιτρέψτε η ευτυχία μου ...

να είναι απεριόριστη !!!

Αισθήσεις και παραισθήσεις …

ΟΠΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Αν εδώ κάτι γυρνάει τότε πήγαινε γρήγορα στο σπίτι !!!..

Είσαι έτοιμος για το βραδινό πάρτι !!

(Πρόσεξε καλύτερα …τίποτε δεν γυρίζει!)

Έχεις διάθεση να τρελάνεις λιγάκι τα ματάκια σου????

Κοίταξε τότε με την ησυχία σου τις επόμενες εικόνες..! Τελικά….τελικά τίποτε δεν γυρίζει ξέρεις!!!!

Πρόσεξε την τελεία στο κέντρο και πήγαινε το κεφάλι σου μπρός πίσω!!! Συγκεντρώσου για λίγο στο κέντρο και θα παρατηρήσεις ότι οι μωβ κύκλοι, έχουν τελικά πράσινο χρώμα!!!!!

Αν συνεχίσεις να βλέπεις τον σταυρό στη μέση, θα παρατηρήσεις ότι οι πράσινοι κύκλοι εξαφανίζονται και τελικά ξαναγίνονται μωβ !!!!

Και το καλύτερο έρχεται στο τέλος!!

Αυτή είναι η πιο –μακράν- φευγάτη εικόνα που έχω δει!! Ακολούθησε τις οδηγίες..*

1) Συγκεντρώσου και παρατήρησε για 30-45 δεύτερα τις 4 μικρές τελείες στο κέντρο.

2) Μετά κοίταξε σ’ έναν τοίχο κοντά σου (ή σε μια επίπεδη επιφάνεια ίδιου χρώματος άσχετα το τι είναι, αρκεί να είναι επίπεδη..)

3) Θα δεις σε λίγο να εμφανίζεται μια εικόνα (κάνε υπομονή…!)

4) Ανοιγόκλεισε τα μάτια σου, εστίασε στο κέντρο και μια φιγούρα θα εμφανιστεί.

5) Τι βλέπεις ??..ή μάλλον ΠΟΙΟΝ βλέπεις??

Νόστιμον ήμαρ …

Επιτέλους να με υποδέχεται αντίκρισα

κοντοζυγώνοντας, του Γέρο – Κέρκη η σκιά

περήφανου του Αιγαίου Ακρίτα & Βιγλάτορα

που μέσα από του βράχου εκεί τις χαρακιές

αστείρευτες πηγές, γάργαρα νερά ρέουν αέναα ... κρυφά ξωκλήσια, πηγάδια απύθμενα, σπηλιές,

κι αητοφωλιές, τα γκρέμνια, τα φαράγγια του …

Ανείπωτη ευτυχία οι αισθήσεις όλες μου αμολητές

αχόρταγα το νέκταρ να ρουφάνε του νησιού μου …

Ν’ αφήσω τη σκέψη μου εκεί να κοιμηθεί …

πάνω σε χαλί υφαντό μ’ αγριολούλουδα !!!

Ν’ αφήσω λεύτερα τα μάτια μου να πλανηθούν …

στους άπειρους συνδυασμούς του μπλε με το γαλάζιο !!!

Ν’ αφήσω τ’ αυτιά μου ανοιχτά στη μουσική

την αύρα του άνεμου ανάμεσα στα φύλλα ...

εκεί οπού το κύμα τα βότσαλα σκουντάει

σ’ ένα ατέλειωτο παιχνίδι πάρε - δώσε ...

σε βιαστικό φτερούγισμα πουλιού,

σε ρυακιού μονότονο κελάρυσμα …


Ν’ αφήσω την όσφρησή μου ν’ αποπλανηθεί,

έρμαιο στου Ιούνη ανάμεσα τ’ αρώματα ... Ν’ αφήσω τον ουρανίσκο ν’ απορροφά κάθε ικμάδα

από τη γεύση ώριμου βερίκοκου κάτω απ’ το δέντρο !!!

Ν’ αφήσω ακούραστα τα πόδια να με σεργιανούν

σε χωριουδάκια ορεινά με καλντερίμια, βρύσες & καμάρες

κι εκεί στα μονοπάτια τα παλιά που λάξεψαν

τα πόδια του Αρίσταρχου, του Πυθαγόρα,

του Επίκουρου, του Αίσωπου του Ευπάλινου …