Πέντε !!!

γιορτάζουμε ....

  χρόνια blogging ...

 

 Σας καλοσωρίζουμε λοιπόν στο φτωχικό μας

για ένα κέρασμα με κρασί μοσχάτο απ' το βαρέλι μας

 σούμα ολόφρέσκια μόλις βγήκε απ' το καζάνι

  

και νόστιμους ψαρομεζέδες απ' τη θάλασσά μας

ΟΧΙ ...

 Κι η τέχνη πρέπει, σ’ αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν’ αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο μιας μικρής μερίδας ορισμένων που παίζουν τις θεότητες της μοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν μια πίστη που πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να είναι τυφλή, και μπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια. Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα, και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο. Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια και μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους καταστρέφοντας, και στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμη τους Βοηθώντας. 

  Μπέρτολτ Μπρεχτ

 Μια φωτεινή αναλαμπή κόντρα στο σκοτάδι που μας απειλεί στις μέρες μας, η επιτυχημένη προσπάθεια των μαθητών & καθηγητών του σχολείου μας με την ευκαιρία του γιορτασμού της 28^ης Οκτώβρη για ένα διαχρονικό ΟΧΙ ενάντια στο φασισμό …

 Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θ ά ρ ρ ο ς να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν· την ε ξ υ π ν ά δ α να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού· την τ έ χ ν η να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποχτήσει δύναμη· την π ο ν η ρ ι ά να τη διαδώσει ανάμεσα τους. Αυτές οι δυσκολίες είναι μεγάλες για κείνους που γράφουν κάτω απ’ το φασισμό, υπάρχουν όμως και γι’ αυτούς που τους κυνήγησαν ή που έφυγαν ακόμα και για όσους γράφουν στις χώρες της αστικής ελευθερίας.

    Μπέρτολτ Μπρεχτ

 Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον

καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει

τι κρύβει μεσ’ τα δόντια του το ξέρω

καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν

και χάνονται βαθιά στα περασμένα

οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν

μα όχι και το μίσος του για μένα.

 

Το φασισμός βαθιά κατάλαβέ τον

δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος

που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι!

το κουρασμένο βήμα του το ξέρω

και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου. 

                    Μπέρτολτ Μπρεχτ

Όποιος σήμερα θέλει να πολεμήσει την ψευτιά και την αμάθεια και να γράφει την αλήθεια έχει ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θ ά ρ ρ ο ς να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν· την ε ξ υ π ν ά δ α να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού· την τ έ χ ν η να την κάνει ευκολομεταχείριστη σαν όπλο την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποχτήσει δύναμη· την π ο ν η ρ ι ά να τη διαδώσει ανάμεσα τους. Αυτές οι δυσκολίες είναι μεγάλες για κείνους που γράφουν κάτω απ’ το φασισμό, υπάρχουν όμως και γι’ αυτούς που τους κυνήγησαν ή που έφυγαν ακόμα και για όσους γράφουν στις χώρες της αστικής ελευθερίας. 

Μπέρτολτ Μπρεχτ

    

Ο Τίγρης του Αιγαίου …

   Στα χέρια μου έπεσε τελευταία το βιβλίο του Τέου Ρόμβου με τις περιπέτειες του Σαμιώτη Αρχιπειρατή ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΕΓΡΟΥ του διαβόητου κουρσάρου. Σε μια ταραγμένη εποχή για το Αιγαίο στα μέσα του 19^ου αιώνα όπου στην ουσία δεν υπήρχαν σύνορα αλλά και ούτε συντεταγμένες μορφές εξουσίας, 

 

Η κίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων ήταν μια απρόβλεπτη περιπέτεια, άλλα νησιά ελεύθερα, άλλα υπό Οθωμανικό έλεγχο, τα μικρασιατικά παράλια απροστάτευτα, η Σάμος Ηγεμονία υποχείριο στα τσιράκια του Στ. Βογορίδη (1833-1850) μετά το διώξιμο των Καρμανιόλων επαναστατών του Αγώνα.-

  Εκεί και τότε λοιπόν έδρασε ο “πειράτις” Γεώργιος Νέγρος για πάνω από μια δεκαετία (1840-1851) με τα παλικάρια του αλωνίζοντας τα πέλαγα κουρσεύοντας τα άτυχα πλεούμενα κουμαντάροντας κάθε λογιών σκαριά (σκούνες, φελούκες, τσερνίκια, σακολέβες και τρεχαντήρια), αλλάζοντας συνέχεια ρότα από καρτέρι σε καρτέρι, από νησί σε νησί  κι από αβάλη σε αβάλη,  

 

     Θεωρώντας με τον τρόπο του ότι απέδιδε ο ίδιος δίκιο για τις αδικίες των κάθε είδους ισχυρών σ’ αυτή τη ζωή που ασκούσαν ανάλγητα την πολιτική, οικονομική θρησκευτική εξουσία τους,

 

     Κυνηγημένος σαν το σκυλί σ’ ένα μακάβριο παιχνίδι ζωής και θανάτου ανάμεσα στα ξερονήσια, τους ορμίσκους και τα μπουγάζια από λεφούσια κάθε μεγέθους, είδους, και εθνικότητας πλοίων. 

Αχ γυναίκες, που να αλειφτώ λάδι και να τρυπώσω, να έμπω μέσα σας. Ήμαι ο Γεώργιος Νέγρος, κλέπτης ήμουν πάντα, και πειρα­τής, και κάποιαν ημέρα θα σκεπαστώ από τα νερά που μ' εγεννήσαν και θα πνιγώ, για να γεννηθώ ξανά εις τον αβλέμονα βυθό και να ξενερίσω πάλε, ώσπου να χαθώ και ξαν' από την αρχή. Εβγήκαμεν και πάλε εις τα πέλαγα, πλεύομε προς τα μέρη της Ανατολής δια να πειρατεύσομε, ολούθε δυναστεύει η θαλασσίλα, νερό και αλάτι, εις την αρμύρα ζούνε τα γοργόνια, τα αναρίφνητα πλάσματα της άγιας θάλασσας, οπού 'ναι έμορφα και αλλόκοτα. Ο νους του αθρώπου ταξιδεύει ως η θάλασσα και εις τες ζάρες και τον κυματισμό της γεννά πρόσωπα κι αθρώ-πους χαμένους και αποθαμένους οπού ξεπηδούν μες από τους ρούφουλες και τες δίνες και απλώνουν χέρια να πιαστούν, να κρατηθούν.

 

Ήναι αληθές ότι εμείς οι πειρατές είμεθα χλιμμένοι, γιατί έχομε οπίσω μας κρίματα και ζούμε κυνηγημένοι σαν τα άγρια θερία. Γυρεύουμε γδικιωμό για τες αδικίες του ντουνιά και πε­ριφρονούμε όλα κείνα οπού έχει για σωστά ο όξω κόζμος. Η ζωή μας ήναι ζωή λεύτερη και είμεθα όλοι ίσοι αναμεταξύ μας. Και όλο τον καιρό τον απερνούμε κάτω απ' τον ΐέσκεττο ουρανό, αντάμα εις τες φουρτούνες και εις τες μπονάτσες, ωσάν τα οψάρια εις τη θάλασσα και ταξιδεύομε ολονένα έως οπού να φτάσομε εις τα πέρατα και εις το τέρμα. Ομού με τα παλληκάρια μου κάμνομε ληστείες και πειρα­τείες πολλές εις τες θάλασσες του Αρχιπελάγου ως και εις τα παράλια της Μικρασίας. Και έχω αρχή μου κάθε βολά οπού κά­μνομε έφοδο και τελειωμένου του πραχτέου να αλλάζω το σκαρί δια να μη δίνω σημάδι και έρχονται το κατόπι τα αυτοκρατορικά πλοία.

 

Κατ’ εκείνους τους χρόνους εις Σάμον είχαμε έριδες τα δυο κόμματα, των Καρμανιόλων οπού εγύρευαν την Ένωση με την Ελλάδα και των προσκυνησμένων Καλικάντζαρων οπού ενυχτοπερπατούσαν δια τον φόβον της φανέρωσης των. Οι Σαμιώτες έκαμαν επανάσταση και οι Καρμανιόλοι εξεσή-κωναν το λαό να πολεμήσει τον Τούρκο, μπροστάρης ήτον ο Λυκούργος Λογοθέτης, Παπλωματάς το αληθές του όνομα, ομού με τον καπτάν Κωσταντή Λαχανά, τον καπτάν Σταμάτη Γεωργιάδη, τον παπα-Κύριλλο και άλλους, όλοι των Καρμα­νιόλοι και μέλη της μυστικής «Φιλανθρωπικής Εταιρείας» και οι καπεταναίοι εκείνοι εξελευτέρωσαν την Νήσο. Απέρασαν αυτά, ελούφαξαν οι νυχτοκόρακες Καλικάντζαροι αλλά δεν εσυχάσαμεν. Τρεις φορές έστειλε ο Σουλτάνος το στόλο τον αυτο­κρατορικό με τα λεφούσια του ανάντια εις τη Σάμο, οπού έκαμναν γιουρούσια, πλην οι Σάμιοι επολέμησαν με παλληκαροσύνη και έτζι αποκρούστη ο εχτρός.

 

Και εδιαβάζαμε εις τες γαζέτες της Σμύρνης τα τόσα παχιά λόγια οπού έλεγον οι Φράγκοι και οι κόνσολοι των, ότι τάχα η Φράντσια κι η Ινγκλατέρα έγεναν το ένα δια να βοηθή­σουν τους Σάμιους εις Ανατολήν, ενώ εκείνοι έλαβον απόφαση εις τα Λονδίνα να μην έμπει η Σάμος εις το νέο ελληνικό κράτος, τα ενθυμούμαι όλα καλώς αγκαλά ήμουνε παιδαρέλι. Και το θέρος του έτους 1834 όλοι οι παναστάτες Καρμα­νιόλοι, τριάμισι τόσες χιλιάδες οικογένειες εμβαρκαρίστηκαν εις τα πλοία δια να γλυτώσουν τες κεφαλές των αφήνοντας το άπαν ξοπίσω εις τες χείρες των Καλικαντζαραίων πλιατσικολόγων, τα οσπήτια, το βιός των και τον τόπο των και υπήγαν εις α Ελληνικά μέρη, εις Χαλκίδα και αλλαχού.Και επιβλήθηκε στανικώς από τες μεγάλες Δυνάμεις εις τη Νήσο το ηγεμονικό καθεστώς.

 

 

Ηγεμόνας είχε διοριστεί από το Σουλτανάτο ο Στέφανος Βογορίδης, χριστιανός σκύλος, άθρωπος της Μεγάλης Πόρτας και εδιοικούσε όλους τους χρόνους από την Κωσταντινόπολην. Ετούτος αποδείχτη περσότερο Τούρκος και από τους οθωμανούς αγάδες. Δεν επάτησε το ποδάρι του εις τη Νήσο -μίαν φορά ήρχε όλο κι όλο, εις τα 1839, οπού κι' έμεινε διολίγον και εσύναζε μόνον τα δοσίματα υποτέλειας. Τη Σάμον την ελογάριαζε πάντοτες ως τσιφλίκι του και ερούφαε μόνον τα καλούδια της. Αχόρταγος και τζαναμπέτης και ατός του και το καθεστώς οπού έστησε, εκυβέρνα με την βίαν και έκαμνε μοναχά το άδικο. Άθρωποι του Ηγεμόνα και της Διοίκησης εδιορίστηκαν όλοι οι ξεπουλημένοι εις τους Τούρ­κους Καλικαντζαραίοι, άξιοι δούλοι του αφέντη των. Και η υπο­ταγή ετελειωθηκε με τα όπλα των Τούρκων και τη βοήθεια των Καλικαντζαραίων, οπού όλα εμαγειρεύοντο πια αναμεταξύ των και ουδείς ετόλμα να ομιλήσει.Το καθεστώς τρομοκρατεί τον λαόν εις Σάμον, συλλαμβά­νουν εις τα καλά του καθουμένου και ξυλίζουν δημοσίως και δια ψύλλου πήδημα τον κοζμάκην, φυλακώνουν και ξεφυλακώνουν. Οι φαγάδες της Διοίκησης, οι κοτζιαπάσηδες, όλους τους χρό­νους ερούφηξαν το αίμας του κόζμου, κι όλο μαζεύουν χαράτζια εις το όνομα κάποιου άφαντου Ηγεμόνα.

 

Εμάς λέγουν ληστοπειράτες, ενώ οι αληθινοί ληστές ήναι οι έμποροι, οι τοκιστές, οι χρυσοχοί, οι κιβδηλοποιοί. Πλην εμείς, οι αληθινοί άρχοντες της θάλασσας, επιβάλλομε τα δοσί­ματα εις τα διερχόμενα πλοία των και εις τον πλούτο και τα αγαθά οπού κουβαλούνε. Εμείς οπού σήμερον ζούμε και αύριο δεν ηξεύρουμε αν θα υπάρχομε, δε λογαριάζομε τα κέρδη μήτε και τες ζημίες. Ο κουρσάρης ληστεύει από ανάγκη, δε θέλει να συνάξει τον πλούτο. Ελόγου μου, πλούτη από τον κούρσο δεν έκαμα. Μάρτυς μου η άγια θάλασσα. Η αδικία έχει αργάσει το πετζί μου, και ήναι η αδικία οπού με έκαμε παναστάτη, δια τούτο επήρα τα όπλα, δια να την πάψω και έλαβα απόφαση να υπάγω εις το κουρσός και έγινα πειράτης οπού ανάπτυξα δράσην μεγάλη και επειράτευσα πολλά πλοία εις το Αρχιπέλαγο. Οι πλείστοι κλέπτες, μπαντίδοι, χαραμήδες και πλιατσικολόγοι ήναι πρόβατα δε λέγω, ημπορεί να αγριεύονται, να βγάνουν το λάζο εύκολα, να κάμνουν δια το τίποτις ακόμη και φόνο πλην εις βάθος αθρωπάκια ήναι.

Βρεγμένο ρούχο ...

 

Άντεξαν στην αδικία της μοναξιάς

ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του χτες …

 

Πάλεψαν με το φόβο της λησμονιάς

συμβαδίζοντας σε παράλληλα όνειρα …

 

Παγιδευμένοι στο δίχτυ της σιωπής

μετέωροι στη σκόνη του χρόνου …

 

Οι ψυχές τους αποσκευές ξεχασμένες

στην πρύμνη πίσω του ίδιου πλοίου …

 

Βρεγμένα ρούχα κρεμασμένα …

στην ανεμόσκαλα του πόνου …

 Τεντώνοντας μια – μια τις στιγμές

περιπαίζουν το θηρίο του χρόνου …

Σαν κομήτες στο χάος περιστρέφονται

αδημονώντας την επόμενη «σύνοδό» τους …

 κι ως οι ευχές για τα «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ»

αυγατίζουν στο μπουκέτο τα ρόδα …

Ικέτες …

 « . . . Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών σ' αυτούς που λένε
λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια στα γλυκερά τραγούδια
με τους θρήνους στους θεατές στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας, ως και σε μένα,

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία . . . »
Μιχάλης Κατσαρός

 

Στην περίοδο του Μνημονίου και της οικονομικής κρίσης οι μετανάστες/ριες μετατρέπονται τόσο από τον κυρίαρχο λόγο όσο και από τις προτεινόμενες πολιτικές σε αποδιοπομπαίους τράγους. Οι μετανάστες και όχι η οικονομική και η (ανύπαρκτη) κοινωνική πολιτική φαίνεται να ευθύνονται για την εξαθλίωση, την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια, όχι μόνο στο κέντρο της Αθήνας αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Δεν είναι μόνο η τρομακτική εκλογική άνοδος της Χρυσής Αυγής, είναι, κυρίως, η ολοένα και αυξανόμενη επιρροή και αποδοχή του λόγου και της πράξης της σε ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας. 

Δεν είναι μόνο το χτίσιμο νέων κέντρων κράτησης -αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια άλλωστε, στις γκρίζες ζώνες των συνόρων και στις παρυφές της πόλης- αλλά ότι αυτό καθαυτό το γεγονός μετατρέπεται σε προεκλογική υπόσχεση και θέαμα. Δεν είναι μόνο το ότι ο λόγος και η ατζέντα της κυβέρνησης στρέφονται όλο και περισσότερο σε θέματα ασφάλειας/ φόβου αλλά ότι ακόμα και από αριστερούς/ες ακούς λέξεις όπως «λαθρομετανάστες» και φράσεις όπως «πρέπει, πάντως, να δοθεί μια λύση στο “πρόβλημα”».

 Η μετανάστευση είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο και ως τέτοιο δεν αντιμετωπίζεται με πολιτικές αστυνόμευσης, καταστολής και βίας καταστολή. Μόνον ολοκληρωμένες προτάσεις οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής μπορούν - στην παρούσα συγκυρία - να αντιμετωπίσουν την ελλιπή κοινωνική ένταξη, τη φτώχεια και την ανεργία που μαστίζει αυτή την περίοδο στην Ελλάδα τόσο τους μετανάστες/ριες όσο και τους γηγενείς. Απέναντι σε έναν λόγο που δίνει έμφαση στην εγκληματικότητα, την εξαθλίωση, την ανασφάλεια και τον φόβο πρέπει να συνεχίσουμε να επιμένουμε πως η ασφαλής κοινωνία δεν είναι σε καμία περίπτωση μια κοινωνία με περισσότερη αστυνόμευση. Είναι, αντιθέτως, μια κοινωνία που βασίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην ισότητα και στην αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της.

 Ας ενώσουμε λοιπόν τη φωνή μας και τις δυνάμεις μας ενάντια στο νέο-φασισμό, στο ρατσισμό και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων.- Γιατί οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν αποτελούν κίνδυνο και απειλή για κανέναν. Είναι θύματα των πολέμων, των δικτατοριών, της φτώχειας και της καταλήστευσης των χωρών τους από τη Δύση. Όταν παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς γίνονται όμηροι της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας και της Ε.Ε. 

Δολοφονούνται στα ανατολικά σύνορα και καταδιώκονται με εκτεταμένες επιχειρήσεις-σκούπα στις δυτικές πύλες της χώρας. Στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες σε στρατόπεδα κράτησης αντί να φιλοξενούνται σε ξενώνες υποδοχής. Όσοι με κίνδυνο της ζωής τους καταφέρνουν να περάσουν στην ενδοχώρα, γίνονται «άνθρωποι-σκουπίδια» σε επιχειρήσεις-σκούπα», δουλεύουν στις σκληρότερες και τις πιο κακοπληρωμένες δουλειές. Συχνά γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα κυκλωμάτων trafficking και τα εγκλήματα κατά των μεταναστών παραμένουν προκλητικά ατιμώρητα …

 Με ευθύνη των κυβερνήσεων η πλειοψηφία των προσφύγων, μεταναστών και μεταναστριών, στερείται νομιμοποιητικών εγγράφων, ασφάλισης και πολιτικού ασύλου για να κερδίζουν οι εργοδότες και τα κυκλώματα. Τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων συμπιέζονται και οι εργασιακές συνθήκες απορυθμίζονται. Και οι μετανάστες και πρόσφυγες, μετατρέπονται σε ανθρώπους χωρίς φωνή και δικαιώματα, εύκολη λεία στη ρατσιστική βία και την αστυνομική καταστολή που γενικεύεται επικίνδυνα. Η αύξηση των οργανωμένων επιθέσεων ρατσιστικών συμμοριών παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις.

 ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Αχ αυτοί οι «καταραμένοι» …
σημάδια χαραγμένα ανεξίτηλα
στο σώμα και την ψυχή τους
απ’ το κνούτο της αδικίας
των θεών και των ανθρώπων.
οπού φτερούγες απελπισιάς ανοίγουν
κι ελπίδας αβέβαιης ανοίγοντας πόρτα,
κρούοντας κλειδωμένες καρδιές
και σφραγισμένα μάτια και ώτα …
Ικέτες στο νησί μου προσπίπτοντες
σε ψεύτη πολιτισμού τη συμπόνια …

 

ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΧΩΡΑΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ
Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΓΕΝΝΑΕΙ ΤΟ ΦΟΒΟ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ