Ω γλυκύ μου Έαρ ...

Κολασμένοι ...

 Η απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στο κολαστήριο που αποκαλείται «Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού», συνεχίζεται και μετά την δημοσιοποίηση που έγινε με την αποστολή από κρατούμενο μέσω twitter των φωτογραφιών-σοκ και τη συνέχιση της απεργίας πείνας των ασθενών κρατουμένων αλλά και μια απόπειρα αυτοκτονίας την 1η Μαρτίου.

Ασθενείς  στοιβάζονται χωρίς καμία μέριμνα (οροθετικοί μαζί με ασθενείς με πνευμονία/φυματίωση), χωρίς την αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε συνθήκες που θέτουν τη  ζωή και την υγεία τους σε κίνδυνο. Αντί για άλλη απάντηση η αρμόδια εισαγγελέας της φυλακής, πιστή στο γράμμα του νόμου, το μόνο μέτρο που σκέφτηκε να πάρει είναι η άσκηση πειθαρχικής δίωξης στον κρατούμενο ο οποίος δημοσίευσε.

Καθημερινή πρακτική η απάνθρωπη μεταχείριση, οι απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Κόλαφο αποτελεί η  Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη Βασανιστηρίων  που αποκαλεί τις φυλακές «αποθήκες κρατουμένων». Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές.

Αν η ποιότητα μιας Δημοκρατίας κρίνεται και από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει.

Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή.

Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας.

Τι είναι λοιπόν οι φυλακές ;;;
Αποθήκες δυστυχισμένων κορμιών ;;;
Τόπος μαρτυρίου άτυχων ανθρώπων ;;;

Σκουπιδότοπος παραδαρμένων ψυχών ;;;
Άμυνα κι εκδίκηση της «υγιούς κοινωνίας» ;;;
Κολαστήριο–ιερά εξέταση για αποκάθαρση αμαρτιών ;;;
Όλα μαζί τα παραπάνω ίσως ;;;

Η τελευταία των Γεροντιανών ...

   Γεννήθηκα στον Γέροντα της Μικράς Ασίας εκείνο το φαρμακερό καλοκαίρι του εικοσιδυό.

   Το πρώτο μου κλάμα βουβάθηκε ανάμεσα στ’ αποκαΐδια της φοβερής πυρκαγιάς, σ’ ένα ολοκαύτωμα που συνέθλιψε χώρες και λαούς και βεβαιότητες αιώνων.

  Βύζαξα το πικρό γάλα  της αγωνίας, του στεναγμού, του ξεριζωμού, της ορφάνιας.

  Πορεύτηκα ασθμαίνοντας, με μια ζωή ανάλγητη να με κυνηγάει αμείλικτα σε κάθε βήμα, σα να ‘χα μέγα κρίμα.

  Περπάτησα ανυπόδητη απάνω στ’ αγκάθια του κατατρεγμού, της στέρησης, της απαξίωσης, κουβαλώντας στο μέτωπό μου το άλικο σημάδι της προσφυγιάς.

  Έζησα πολέμους, κατοχές, πείνα, καταφρόνια, ταλαιπωρία, ταπείνωση.

  Έκλαψα γοερά πάνω απ’ το νεκροκρέβατο για το μονάκριβο αγγελούδι μου, ώσπου στερέψανε των ματιών μου οι βρύσες.    

  Στάθηκα όμως ορθή κόντρα στης μοίρας τις αντιξοότητες, άντεξα όπως ο βράχος στο κύμα, στητή κι αγέρωχη μ’ αυτή τη Μικρασιάτικη αποκοτιά, νουνεχής και διαυγής στο νου και στην ψυχή μέχρι τα εννενηνταδυό μου, αφού πρώτα αξιώθηκα να βηματίσω στη γενέθλια γη για ένα προσκύνημα στις ρίζες μου.

 Σας αφήνω γεια λοιπόν, φτερουγίζοντας για ν’ απαντήσω αγαπημένες μου μορφές, που κατέλειπαν τις του βίου τρυφές με ψυχές καθαρές και αρρύπωτα χείλη. -   

Ας ευχηθούμε ...

Το Φαγκότο !!!

Μια εξαιρετική παράσταση απ' τα παιδιά του σχολείου μας αφιέρωμα στο Νοέμβρη του 1973.

 Μέρες του 73 … Θέατρο του παραλόγου, θαρρείς η λογική ήταν διπλοκλειδωμένη στα κελιά και τα κολαστήρια της Χούντας !!!

 Μέρες του 2013 … το ίδιο έργο αλλά σε άλλο σκηνικό !!!

Η κοινή λογική έχει μεταναστεύσει θαρρείς απ’ αυτή τη χώρα μαζί με πληθώρα απ’ τα νιάτα της !!!

 Μόνη μας ελπίδα τα νέα βλαστάρια μας ... 

Και κάποιοι φωτισμένοι δάσκαλοι που μπαίνουν μπροστά σε τέτοιες προσπάθειες !!!

 Ο φασισμός δεν πολεμιέται με μπόμπες και σφαίρες ... Πολεμιέται με ιδέες !!!

 Συγχαρητήρια στους μαθητές και τους δασκάλους τους ... Άξιος ο μισθός τους !!!

Στις σκιές του φεγγαριού …

Ευχές μύριες μυστικές τρεμοπαίζουν

ανάμεσα στις σκιές του φεγγαριού

με   μελάνια  μαγικά  σμιλεμένες,

στραγγισμένα απ’ το ροδόχρωμο δείλι …

Πηλαλώντας απ’ το μέλλον στο χτες

αντιπαλεύουν της λήθης τον πυρετό

ονειροβατούν  με του νου τα φτερά

  περιγελώντας τη φθορά του χρόνου …

 Λαθρεπιβάτες πλοίου δίχως ρότα

ταξιδευτές σβησμένων οριζόντων

περιπλέουν στις ίδιες διαδρομές  

ναυαγοί  δίχως  ίχνος  ελπίδας …

  Δραπέτες από φράχτες νοητούς

καβαλάρηδες χαμένων ονείρων

ανιχνεύουν για ελπίδες αείζωες

σε πτυχές τις ψυχής ανεξερεύνητες …

Η Εκδίκηση της «Ιστορίας» !!!

 Πεταχτήκαμε για λίγες μέρες “ντογρού καρσί” στο Κουσάντασι προσκαλεσμένοι απ’ το Γερο-Κρητικό φίλο μας Μπιλάλ στο γάμο του γιου του… 

Βρεθήκαμε λοιπόν ανακατεμένοι φίλοι και γνωστοί πρόσφυγες δεύτερης και τρίτης γενιάς απ’ την Καβάλα, τη Σάμο, την Κρήτη και τα Μικρασιατικά παράλια ...

Συμπληρωμένα 90 Χρόνια απ’ τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 όταν κάποιοι ανεγκέφαλοι μεθόδευσαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν την μεγαλύτερη αναγκαστική μετανάστευση πληθυσμών από τις πατρογονικές τους εστίες που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη Ιστορία …

 Εκεί μαζί μονιασμένοι Έλληνες και Τούρκοι απόγονοι προσφύγων με κοινές μαρτυρίες σχεδόν έναν αιώνα κατόπιν πήραμε πίσω την εκδίκησή μας απ’ την “Ιστορία” …

 Νοιώθουμε κάτι σαν πνευματική συγγένεια, μια κοινή οσμή που μας φέρνει κοντά, που αποδυναμώνει κάθε εθνοτική ή θρησκευτική διαφορά. Στ’ αλήθεια  αυτό που ενώνει τους ανθρώπους είναι οι κοινές μνήμες, οι κοινές εμπειρίες, τα κοινά πάθη, οι κοινές  δοκιμασίες …  

 Χορέψαμε, κουβεντάσαμε και τραγουδήσαμε κοινά τραγούδια, κοινές μνήμες, κοινά όνειρα … για μια γειτονιά με ειρήνη, φιλία, συνεργασία …

 Η πλειοψηφία βέβαια από Κρητικούς που ζούνε στην Τουρκία κι επιμένουν πεισματικά να διατηρούν ζωντανά την Κρητική διάλεκτο, την κουλτούρα, τις παραδόσεις και τα έθιμα απ’ τη Μεγαλόνησο …  

Μαζεύονται κατά χιλιάδες κάθε χρόνο Μάη μήνα στο Davutlar  λίγο έξω απ’ το Κουσάντασι και θυμούνται τα παλιά με γιορτές, με λύρες και λαγούτα με   Κρητικούς χορούς και μαντινάδες …

Αφού επισκεφθήκαμε το φίλο Ισμαήλ που επέμενε να μας κάνει ένα κέρασμα στη φάρμα του λίγο έξω απ’ τα Σώκια, που έντονα θύμιζε Κρήτη, κι απολαύσαμε τη ζεστή φιλοξενία του ίδιου και της οικογένειάς του …

 Βρεθήκαμε ξανά τον «Επταστάδιο», εκεί που το δίκαιο της θάλασσας αποκαλεί «διεθνή ύδατα» για την επιστροφή στο νησί μας, κουβαλώντας τις καλύτερες αναμνήσεις …

   Να ζήσουν … 

Επιστροφή στις ρίζες ...

Πριν λίγες μέρες η ομάδα μας θεάτρου σκιών επέστρεψε εκεί όπου γεννήθηκε, στο μικρό μας χωριουδάκι στα βήματα του Μπαρμπα – Χρήστου. 

Εκεί στην αυλή του σχολείου που λόγω έλλειψης μαθητών διαμορφώθηκε με μεράκι, συνεισφορά και προσωπική εργασία σε πολιτιστικό κέντρο ...

δώσαμε "σε παγκόσμια πρώτη" την παράσταση "Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ" !!!

Οι πρωταγωνιστές επί το έργον ...

Ο λογοτέχνης "λογοκριτής" ΜΠΟΥΣΟΥΛΙΑΓΚΑΣ, είχε το απαραίτητο άγχος αλλά μόνο μέχρι ν' αρχίσει η παράσταση !!!

Στο τέλος ανέλαβε η νέα γενιά εκκολαπτόμενων καραγκιοζοπαιχτών ...

Καταλήξαμε σε τρικούβερτο γλέντι και το μικρό χωριουδάκι μας ξανάζησε στιιγμές μαγικές, όπως πριν από δεκαετίες όταν έσφυζε από ζωή ...

 Κάποιοι γιόρταζαν την επέτειο 50 χρόνων γάμου !!!

 Και το γιόρτασαν κατ' απαίτηση του κοινού μ' ένα ρομαντικό βαλς ...

Η κατοχή, ο εμφύλιος, η μετανάστευση, κατάντησαν άδεια κουφάρια τα σπιτάκια, χορτάριασαν τα καλντερίμια στα σοκάκια ...

Κι όμως κάθε καλοκαίρι σαν μαγνήτης κάτι μας τραβάει απ' τα 4 σημεία του ορίζοντα στη γη των προγόνων μας !!! Άντε κι από χρόνου με το καλό ...