ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ ...

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΛΟΓΩ ΚΑΙΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΜΑΡΤΗ

Η αντιρατσιστική-αντιφασιστική συναυλία στην οποία καλούσαν δεκάδες φορείς και συμμετείχαν εθελοντικά εξίσου δεκάδες καλλιτέχνες, θα πραγματοποιηθεί τελικά την επόμενη Παρασκευή 28 Μάρτη, στην πλατεία Συντάγματος, με ώρα έναρξης τις 6.00 μμ. Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα στην συντριπτική του πλειοψηφία θα υλοποιηθεί ως έχει.

Ευχαριστούμε τους καλλιτέχνες που προσφέρθηκαν για την μεταφορά της συναυλίας για την επόμενη Παρασκευή.

Παρακαλούμε για την αναπαραγωγή της πληροφορίας, ώστε να καταστεί δυνατή η με μεγάλη επιτυχία πραγματοποίηση της συναυλίας στη νέα της ημερομηνία.

21 Μάρτη 2008 : Παγκόσμια μέρα δράσης κατά του ρατσισμού

21 Μάρτη 2008Παγκόσμια μέρα δράσης κατά του ρατσισμού
ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ
Η 21η Μάρτη είναι παγκόσμια μέρα αντιρατσιστικής δράσης. Κυβερνητικοί ή άλλοι αξιωματούχοι θα βρουν την ευκαιρία για μεγαλόστομες δηλώσεις και ευχολόγια. Όμως για όλους εμάς αυτή θα είναι άλλη μια μέρα αγώνα. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς… …όταν συνεχίζεται η ομηρία εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών, …όταν τα παιδιά των μεταναστών είναι παιδιά χωρίς δικαιώματα –ούτε καν στο όνειρο, …όταν η παροχή ασύλου στην χώρα μας παραμένει ντροπιαστικά μηδενική, …όταν οι πρόσφυγες –στην Πάτρα ή άλλου- γίνονται «άνθρωποι-σκουπίδια» σε «επιχειρήσεις-σκούπα», …όταν ο βασανιστής αστυνομικός των ανήλικων μεταναστών στο τμήμα της Ομόνοιας, πέφτει στα «μαλακά», …όταν κρατικοί λειτουργοί υπεύθυνοι βασανιστηρίων και ρατσιστικών συμπεριφορών, παραμένουν προκλητικά ατιμώρητοι, …όταν φασιστικές συμμορίες δολοφόνων όπως η Χρυσή Αυγή, χαίρουν ανοχής από άνδρες των δυνάμεων της τάξης. Αυτή λοιπόν την μέρα κοινωνικοί και πολιτικοί φορείς οργανώνουμε αντιρατσιστικές δράσεις, συναυλίες, και κινητοποιήσεις. Πρόσφυγες και μετανάστες/ριες, ντόπιοι νέοι και εργαζόμενοι/ες ενώνουμε τη φωνή μας και τις δυνάμεις μας ενάντια στο νέο-φασισμό, στο ρατσισμό και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων.
ΓΙΑΤΙ: Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν αποτελούν κίνδυνο και απειλή για κανέναν. Είναι θύματα των πολέμων, των δικτατοριών, της φτώχειας και της καταλήστευσης των χωρών τους από τη Δύση. Όταν παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς γίνονται όμηροι της αντι-μεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας και της Ε.Ε. Δολοφονούνται στα ανατολικά σύνορα και καταδιώκονται με εκτεταμένες επιχειρήσεις-σκούπα στις δυτικές πύλες της χώρας. Στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες σε στρατόπεδα κράτησης αντί να φιλοξενούνται σε ξενώνες υποδοχής. Όσοι με κίνδυνο της ζωής τους καταφέρνουν να περάσουν στην ενδοχώρα, δουλεύουν στις σκληρότερες και τις πιο κακοπληρωμένες δουλειές. Συχνά γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα κυκλωμάτων trafficking. Με ευθύνη των κυβερνήσεων η πλειοψηφία των προσφύγων, μεταναστών και μεταναστριών, στερείται νομιμοποιητικών εγγράφων, ασφάλισης και πολιτικού ασύλου για να κερδίζουν οι εργοδότες και τα κυκλώματα. Τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων συμπιέζονται και οι εργασιακές συνθήκες απορυθμίζονται. Η εργοδοτική εισφοροδιαφυγή και η μεγάλη κλοπή των ταμείων, προστατεύεται από την κυβέρνηση, την ίδια ώρα που καλεί όλους εμάς –ντόπιους και μετανάστες- να πληρώσουμε τα ελλείμματα που αυτοί προκάλεσαν. Και οι μετανάστες και πρόσφυγες, μετατρέπονται σε ανθρώπους χωρίς φωνή και δικαιώματα, εύκολη λεία στη ρατσιστική βία και την αστυνομική καταστολή που γενικεύεται επικίνδυνα.
ΓΙΑΤΙ: Η αύξηση των οργανωμένων επιθέσεων ρατσιστικών συμμοριών παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Δεκάδες κρούσματα βίας ενάντια σε μετανάστες, στέκια και νεολαίους αντιρατσιστές έχουν καταγραφεί τους τελευταίους μήνες. Μετά από τα γεγονότα της 2ης Φλεβάρη δεν υπάρχει κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Μπροστά στα μάτια όλων των πολιτών αποκαλύφθηκε από τις τηλεοπτικές εικόνες των κεντρικών δελτίων ειδήσεων αυτό που οι αντιρατσιστικές οργανώσεις καταγγέλλουν από καιρό. Nεοναζί δρουν με την ανοχή ανδρών της ΕΛ.ΑΣ. Μαχαιρώνουν και ανοίγουν κεφάλια, εφορμούν μαζί με τα ΜΑΤ και στη συνέχεια κρύβονται στις γραμμές τους! Η πρόκληση είναι μεγάλη και απαιτεί την άμεση μαζική κινητοποίηση της κοινωνίας. Ντόπιοι και μετανάστες δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε. Είμαστε σύμμαχοι και συναγωνιστές στην πάλη για ένα καλύτερο αύριο. Αγωνιζόμαστε ενάντια στο ρατσισμό και την καταστολή, τη φτώχεια, την ανεργία και την ανασφάλιστη εργασία, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Δύσης και τους πολέμους που δημιουργούν εκατομμύρια προσφύγων.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΧΩΡΑΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ

Διεκδικούμε:
- Νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες και τις οκογένειές τους - Ελληνική υπηκοότητα στα παιδιά τους που γεννιούνται και σπουδάζουν εδώ- Άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες, να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων- Να σταματήσουν οι επιθέσεις ρατσιστικών συμμοριών εναντίον μεταναστών. Να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι- Καμία ανοχή σε φασιστικές οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή, που αποδεδειγμένα ευθύνονται για δεκάδες εγκληματικές επιθέσεις- Να σταματήσει η ρατσιστική βία από όργανα της τάξης, να τιμωρηθούν οι αστυνομικοί που ευθύνονται για βασανισμούς στο Α.Τ. Ομόνοιας και εκείνοι που κάλυψαν τη δράση νεοναζί στις 2 Φλεβάρη
Αντιρατσιστική Συναυλία Παρασκευή 21 Μάρτη, 6 μ.μ., Πλατεία Συντάγματος
Συμμετέχουν εθελοντικά μέχρι στιγμής οι παρακάτω καλλιτέχνες και τα μουσικά σχήματα (και ο κατάλογος διευρύνεται):
* Γιάννης Γιοκαρίνης * Στάθης Δρογώσης * Γιώτης Κιουρτσόγλου * Μαρίζα Κωχ * Πάνος Μουζουράκης * Λάμια Μπεντίουϊ * Λάκης Παπαδόπουλος * Νατάσα Παπαδοπούλου * Θανάσης Παπακωνσταντίνου * Μύρωνας Στρατής * Μανώλης Φάμελος * Γιάννης Χαρούλης * Alejandro Diaz * Martha Moroleon * Βασίλης Βασιλάτος «Ιστορίες για Κρουστά» * Έλιτρον * Ερίσμα * Πρώτες Γιορτές * Υπόγεια Ρεύματα * Clandestinos * Graviton * Baduca * Kilombo * Lopez Lumbu * Magic De Spell
Καλούν οι φορείς:
ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, Συσπείρωση Δημοσιογράφων-Δούρειος Τύπος, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, YRE-Νεολαία ενάντια στο ρατσισμό στην Ευρώπη, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων, Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη, Κίνηση «ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ», Υπερπόντια Πακιστανική Συμμαχία, Κοινότητα Μπαγκλαντές, Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (Ελληνικό Δίκτυο), Νεολαία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ΑΝΤΙΓΟΝΗ - Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία, Ελληνοαλβανικός Σύνδεσμος Φιλίας «ΣΩΚΡΑΤΗΣ», Εθελοντική Εργασία Αθήνας, Ένωση Εργαζομένων, Ανοιχτή Πόλη, Άνω-Κάτω στο Καλαμάκι, Δημοτική Κίνηση «Στάση Βύρωνα», Λιμάνι της Αγωνίας, Φοιτητικοί σύλλογοι, Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων, Αριστερά Σχήματα, Παιδεία Μάχης, Φοιτητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα, Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα, Μαθητικό Ξεκίνημα, Μαθητικό έντυπο «Εκτός Ύλης», Νεολαία ΣΥΝ, ΑΚΟΑ, ΔΕΑ, Ξεκίνημα, Κόκκινο, ΟΚΔΕ/Σπάρτακος, ΚΟΕ, Οικολόγοι-Πράσινοι .
Η διοργάνωση παραμένει ανοιχτή για κάθε κοινωνικό ή πολιτικό φορέα που επιθυμεί να συμμετάσχει
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-3809319, 6974363037, 210-3306286, 6972426166, 210-2213018

«Γραπτά Μυνήματα . . . »

Πολύ κουβέντα τελευταία γίνεται για το ρόλο της τεχνολογίας στη διαμόρφωση ενός νέου είδους ανθρώπου (ΗΟΜΟ TEHNOLOGIKUS), πλήθος επιχειρημάτων για το ότι δήθεν αποξενώνει τους ανθρώπους, σκοτώνει τη δημιουργική σκέψη, την έμπνευση, το συναίσθημα.
Προσωπικά πιστεύω πως όποιος έχει την ανάγκη να εκφραστεί, να εκθέσει τα εσώψυχά του, τις ευαισθησίες, τα πάθη του θα βρει τρόπο να το κάνει με ότι μέσα έχει στη διάθεσή του. Από μολύβι και χαρτί ή το πληκτρολόγιο, τον καμβά και το πεντάγραμμο, μέχρι σε παπύρους και δέρματα, στο ξύλο και την πέτρα ακόμα. Μην ξεχνάμε ο Αλέκος Παναγούλης έγραφε στίχους στο κελί του πάνω σε χαρτί από πακέτο τσιγάρων με το αίμα του . . .
Θα μου πείτε . . . πού τα θυμήθηκα τώρα όλα τα παραπάνω;
Εχτές σκαλίζοντας τη βιβλιοθήκη μου ψάχνοντας για κάτι άλλο, τυχαία έπεσα σ’ ένα βιβλιαράκι με ποιήματα του αδελφικού φίλου μου Νάκη Σαρρηγιάννη, «ΓΡΑΠΤΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ» ο τίτλος, στιχάκια γραμμένα όλα τους στα πλήκτρα του κινητού τηλεφώνου του, διεσπαρμένα στις «μνήμες» των συσκευών μας ( γνωστών και φίλων ).
Παραθέτω δυο “απανθίσματα” θεωρώντας δεδομένη την άδεια «αναπαραγωγής με κάθε μηχανικό ή ηλεκτρονικό μέσο κ.λ.π. κ.λ.π. . . . . χε χε χε . . . »

« ΑΤΜΗΤΑ »
Τα βράδια, όταν κοιμόμαστε
στους δρόμους σεργιανάνε
τα όνειρα και οι επιθυμίες μας …

Συναντώνται στις πλατείες
και καμώνονται ότι δε γνωρίζονται …

… Το πρωί παίρνουν τα γύρω βουνά,
όπως στα χωριά τα κοπάδια
με το χάραμα …

«ΑΙΓΕΑΣ»
… Και κάρφωσα το κορμί μου στο Αιγαίο.
Αμετάκλητα. Όπως ο Θάνατος!

… Ο Ήλιος έγνω την Δύσιν αυτού …

… Αχ ο Θησέας, που ξέχασε
να υποστείλει τα μαύρα πανιά !
Αχ κι εμείς, που ξεχάσαμε
να τα αναρτήσουμε !

… Αλλά δεν πειράζει …
Ο Μύθος έτσι Διευθετήθηκε !
Από το βράχο του Ποσειδώνα.
Κύμα το κύμα
και μέχρι την άκρη της Πραγματικότητας.

Ακόμα ένα που ανέσυρα από τη μνήμη του τηλεφώνου μου, που ευχάριστα με εξέπληξε παραμονή πρωτοχρονιάς τρεις ώρες πριν να μπει το 2007 εκεί που βρισκόμουνα - (σε ένα χαμάμ στην Καζαμπλάνκα) – διακοπές . . .

Με ουράνιο τόξο για χαμόγελο
και χαρωπά χοροπηδώντας,
πρωτοχρονιά βαράει τα καμπανάκια του
κι ολοχρονίς ας σέρνει τις ευχές μας.
Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος !
Α. Σ.

Και φυσικά η απάντησή μου φυσιολογικά καθυστερημένη λόγω και της διαφοράς ώρας . . .

Στριφογυρνώντας σαν χάμστερ στη ρόδα . . .
στη λογική της μέγγενης του χρόνου,
ας μη μπούμε . . .
ΖΗΤΩ το 1953 . . .

Side - Side

Τα «ΦΡΑΤΖΟΛΙΑ» του χωριού μου

«Απ’ τα’ Αη-ντωνιού και πέρα
δώσ’ του φουστανιού σ’ αέρα»

Tο τοπικό «καρναβάλι» της Νοτιοδυτικής Σάμου τα «Φρατζόλια» έχει βαθιές ρίζες που φτάνουν αιώνες πίσω. Απ’ τ’ Αη-ντωνιού και πέρα παρέες με μασκαράδες ντυμένοι με ότι πρόχειρο βρεθεί δημιουργώντας με αυτοσχεδιασμό αστείες φιγούρες, κυκλοφορούν τα σκοτεινά βράδια στα σοκάκια θορυβώντας με πειράγματα στους διαβάτες, μπαίνουν στα καφενεία και σε σπίτια, χορεύουν, τραγουδούν και επιζητούν κεράσματα χωρίς να αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους, (σαν Bloggers καλή ώρα) …
Τα φρατζόλια συρρέουν κατά παρέες την Κυριακή της δεύτερης Αποκριάς στην αίθουσα του Πολιτιστικού συλλόγου κι από κεί αρχίζουν την «παρέλασή τους» στις ρούγες του χωριού μέσα σε τρελό κέφι και απρόοπτα δίνοντας την παράστασή τους σε γειτονιές, πλατείες και καφενεία με την συμμετοχή και παρακολούθηση πλήθους κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια πιο οργανωμένες ομάδες καταπιάνονται και σατιρίζουν τα πιο επίκαιρα «καυτά» θέματα τοπικά και γενικότερα όπως την «Μπάντα του Δήμου», τα «Πεδία Βολής», τον «Καραγκιόζη» του Πολ. Συλλόγου, τη «Νόσο των πουλερικών» κ.α.- Στο τέλος καταλήγουν πάλι στη λέσχη του Συλλόγου όπου και ακολουθεί γλέντι με ζωντανή μουσική, τα λεγόμενα «αδιάντροπα» αποκρηάτικα τραγούδια που κανείς δεν κοκκινίζει ακούγοντάς τα, με χορό, μεζέδες και άφθονο κρασί μέχρι πρωίας.

«Λέτι μ’ του να σας χαρώ, τσ’ μάνας σας του μαλλιαρό.
Τώρα είν’ απουκρηές κι του κάν’νι κι οι γριές.
Μια γριά μουνουδουντού π….σα γύριβι παντού
κι άλλη μια ξικλειδουμέν’ πού…α ήθιλ’ η καημέν’.
Μεσ’ του παλιουκάνατου βάλ του κι τραντάνατου
μεσ’ τουν παλιουντινικέ βάλτου μ… σ’ να πιεί καφέ.
Χέστι μ’ του τσιρλίστι μ’ του λιανουκατουρήστι μ’ του.
Του μ……ί και του χταπόδ’ όσου του χτυπάς απλών’
Του μ….ί του τρικαντό έχει κάμαρις ουχτώ
μα η καταμισνή καμάρα είνι φόβους κι τρουμάρα.
Του μ…..νί δεν είν’ αρνί να του βάλεις στου παχνί
το μο…..ί θέλει παιχνίδια με τον π…… ο και τα’ αρ……ια.
Του μ….ού σου του γλουσίδ’ μούδουσι κλουτσά στ’ αρ…..δ’.
Το μ.....ί σου κι ένα πράσου τι μου δίνεις να στου πιάσου.
Πού…α ακούμπ’σι στου μηρί σ’ χιριτίσματα στου μ…ί σ’.
΄Αμα κάτσ’ς κι τουνι φας στουν Παράδεισου θα πας
άμα λάχ’ κι δε καθήσ’ς Νααάάά Παράδεισου θα ιδείς.
κ.λ.π. . . . . . κ.λ.π. »

Η λέξη «Φρατζόλια» πιθανότατα προήλθε από τη φράντζα, που σημαίνει στόλισμα, τα δε Διονυσιακά δρώμενα στο τοπικό αυτό «καρναβάλι» δεν έχουν καμμιά σχέση με τα ξενόφερτα «Show» που θεωρούν υποχρέωση όλοι δήμοι να προσφέρουν στους πολίτες τους, αλλά είναι συνέχεια μιας μακρόχρονης λαϊκής παράδοσης που φτάνει σύμφωνα με κάποιες γνώμες στα αρχαία «Ανθεστήρια» κατά τα οποία οι πρόγονοί μας γιόρταζαν τον ερχομό της Άνοιξης με ότι αυτή φέρνει στη ζωή και τη διάθεση των ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα ήταν και μια γιορτή αφιερωμένη στους νεκρούς. Πίστευαν ότι κατά τη δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων, άνοιγαν οι πύλες του Άδη και οι νεκροί ανέβαιναν στον Απάνω Κόσμο όπου παρέμεναν για τρεις μέρες. Σ’ αυτό το διάστημα πολλοί θέλοντας να παραστήσουν τους πεθαμένους που κυκλοφορούσαν κρυφά ανάμεσα στους ζωντανούς, μεταμφιέζονταν και συμπεριφέρονταν αλλόκοτα χορεύοντας και πηδώντας. Οι άνθρωποι τους έκαναν μεγάλες τιμές και τους ταΐζανε «πανσπερμία», ένα παρασκεύασμα από σπόρους δημητριακών και όσπρια που θυμίζει τα κόλλυβα των μνημόσυνων και του Ψυχοσάββατου.- Τις μέρες της Αποκριάς κυκλοφορούσε επι σειρά ετών και το σατυρικό έντυπο «Ο Άραψ , μια ... καθημερινή εφημερίδα εκδιδόμενη άπαξ του έτους» αλλά μ’ αυτόν θα ασχοληθώ άλλη φορά εκτενέστερα.

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ . . .

ΟΧΙ ΦΙΜΩΤΡΟ ΣΤΙΣ ΙΔΕΕΣ

Πολύ κουβέντα τώρα τελευταία για τα Bloggs . . . για την «ΑΝΩΝΥΜΙΑ» τους, το «ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» - Κώδικα δεοντολογίας με το οποίο συμφωνώ και το παραθέτω παρακάτω.
Το διαδίκτυο, μια τεράστια γειτονιά που και τα πιο απόμακρα σημεία της απέχουν μόλις ένα «κλικ». Λίγο πολύ όλοι έχουμε κάποτε αναρωτηθεί - υπαρξιακό προβληματισμό - το ονόμασα κάποτε (http://side21.blogspot.com/2007/12/blogg.html) τι ρόλο παίζουν τελοσπάντων τα bloggs. Τελικά καταλήξαμε να δίνει ο καθένας το δικό του ορισμό, τη δική του «χρησιμότητα», τη δική του αισθητική.
Επειδή τελικά, είσαι αυτά που εκφράζεις με την εξωτερίκευση των ιδεών, των σκέψεων, των ανησυχιών σου με την προϋπόθεση ότι πραγματικά τα πιστεύεις και είσαι πρόθυμος να τα ακουμπήσεις στο τραπέζι, να τα ανταλλάξεις με άλλους, ακόμα και να τα αναθεωρήσεις αφού ακούσεις λογικά αντεπιχειρήματα, ο αυτοσεβασμός σου η ηθική σου υπόσταση σε ακολουθεί, το «ΟΝΟΜΑ» μικρή σημασία έχει.
Φυσικά και τα Bloggs σε καμιά περίπτωση δε μπορεί να αποτελούν ένα χώρο εκτόνωσης για να βγάλεις απωθημένα, να δυσφημίσεις, να απαξιώσεις, γενικά να προβείς σε τέτοιου είδους ενέργειες κρυπτόμενος πίσω από την Ανωνυμία !!!
Και τελικά … για ποια ανωνυμία μιλάμε; όταν με τα μέσα που υπάρχουν σήμερα καμιά «μάσκα» δε μπορεί να καλύψει και είναι δυνατή η αποκάλυψη με κάθε σύννομο ή μη μέσον.
Γι’ αυτό και πιστεύω πως κάθε προσπάθεια φίμωσης ή τρομοκράτησης των Bloggers μέσα από «νομοθετικές ρυθμίσεις» είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και δε μπορεί να κρύψει τις αληθινές προθέσεις της «κάθε μορφής εξουσίας» που είναι η φαλκίδευση της ελεύθερης έκφρασης κι ο στραγγαλισμός της δημιουργικής σκέψης.

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» των BLOGGS

1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.
2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.
3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.
4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.
5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.
6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.
7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.
8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.
9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

ΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΣΗ

Κυριακάτικα σήμερα, μέρα ανοιξιάτικη, μια παρέα εθελοντών της Δυτικής Σάμου βρήκε ευκαιρία να κάνει ορειβασία και δενδροφύτευση, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα «μέσα», στη γυμνή πλαγιά του Κέρκη που είχε πυρποληθεί από βολές πυροβολικού.

Πριν από λίγα χρόνια όλη η Σάμος θρήνησε ένα παλικάρι 24 χρονών που χάθηκε από άσκαστο βλήμα που κάποιοι αμέλησαν ως είχαν υποχρέωση να το περισυλλέξουν.

Οι βολές βαρέων όπλων με «απεμπλουτισμένα» ή μη βλήματα στον προστατευμένο από τη «NATURA» Κέρκη σταμάτησαν μετά από την αποφασιστική αγωνιστική παρέμβαση των πολιτών και των φορέων της περιοχής.

Η γυμνή πλαγιά του περήφανου βουνού σύντομα θα πρασινίσει, η πληγή στα σωθικά της χαροκαμένης μάνας όμως πότε θα κλείσει ;

ΕΝΑ ΔΩΡΟ

Που πήρα από ένα φίλο μου

που δε γνώρισα ποτέ ...

Να 'ξερε πόσο τον ευχαριστώ

γι' αυτό ! ! !

Σκυλοκαυγάς για τα ΡΙΧΤΕΡ

Αιφνιδιάστηκα διαβάζοντας το πρωτοσέλιδο καθώς και το εκτεταμένο άρθρο του φίλου «πατριώτη» μου Γιάννη Κρητικού στο «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής» με την πρόβλεψη Μεγάλου σεισμού – πάνω από 6 Ρίχτερ τις επόμενες μέρες στην Πελοπόννησο.
Ειλικρινά δεν περίμενα πως θα επιβεβαιωθεί μέσα σε 3 μέρες.
Αυτό όμως που ήταν απολύτως αναμενόμενο και καθόλου δεν με εξέπληξε ήταν ο καθιερωμένος καυγάς «για το πάπλωμα» που θα επακολουθούσε μεταξύ των αντισυγκρουόμενων φατριών των σεισμολόγων στα ερτζιανά, στα πρωϊνάδικα, τις ζούγκλες και τα παράθυρα.
Όπως άλλωστε και σ’ όλους τους τομείς της καθημερινότητας (πολιτικής, αθλητικής, κοινωνικής, επιστημονικής, … ) άρχισε μια ατέρμονη συζήτηση σε υψηλούς τόνους, χωρίς όμως κανένας να ασχοληθεί ουσιαστικά με το ΘΕΜΑ.
Και για μένα το ΘΕΜΑ μας είναι :
1. Αφού πλέον είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης η επιστημονική εγκυρότητα της δουλειάς της ομάδας ΒΑΝ, γιατί αυτή δέχεται τέτοιο πόλεμο φθοράς και απαξίωσής της στην Ελλάδα, ενώ αντίθετα χαίρει εκτίμησης και συνεργάζεται με τα περισσότερα και σοβαρότερα επιστημονικά κέντρα σε όλο τον κόσμο ;
2. Είναι δυνατόν σε τέτοια ζητήματα επιστημονικής έρευνας όσον αφορά τη διαχείριση οικονομικών πόρων και υλικοτεχνικής υποδομής να υπάρχουν διαχωρισμοί σε υμέτερους και τους «άλλους» ;
3. Είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια πρόβλεψη και να μην λαμβάνεται κανένα μέτρο ενημέρωσης των κατοίκων και των αρμοδίων υπηρεσιών ;
4. Είναι δυνατόν σε μια περιοχή ευπαθή σε τέτοια φαινόμενα και μάλιστα σε εποχή σεισμικής έξαρσης με πρόγνωση για μεγάλο σεισμό να κάνουν τα παιδάκια μάθημα μέσα σε ετοιμόρροπα σχολεία ;
5. Είναι δυνατόν το «επίσημο» ΚΡΑΤΟΣ ανίκανο να κρύβεται σαν στρουθοκάμηλος χωμένο ως το λαιμό στη μπανιέρα των ζεχνόντων σκανδάλων και τη στιγμή που όλη η Ελλάδα αγωνιά να παρακολουθεί απαθώς ως Πόντιος Πιλάτος ;
ΤΕΛΟΣ : Οφείλουμε ένα «Εύγε» στον καθηγητή ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΑΡΩΤΣΟ για το ιδιότυπο Λοκ – άουτ που τηρεί με το να μην εμφανίζεται ούτε να δίνει συνεντεύξεις στα ΜΜΕ. Δεν τα έχει ανάγκη, αυτός μιλάει με τη δουλειά του.

ΣΩΣΤΕ ΤΟΝ ΣΑΓΕΝΤ ΠΕΡΒΕΖ ΚΑΜΠΑΚΣ

Υπογράψτε την έκκληση για τη σωτηρία του Σάγεντ Περβέζ Καμπάκς



http://www.independent.co.uk/news/world/asia/article775954.ece

Έξι χρόνια μετά την ανατροπή των Ταλιμπάν και την εγκαθίδρυση μιας φιλοδυτικής κυβέρνησης στο Αφγανιστάν, ένας 23χρονος φοιτητής της δημοσιογραφίας, ο Σάγεντ Περβέζ Καμπάκς, καταδικάστηκε σε θάνατο από αφγανικό δικαστήριο για «βλασφημία».
Ο νεαρός, ο οποίος εργάζεται ως ρεπόρτερ στην τοπική εφημερίδα «Τζαχάν-ι Ναβ», είχε συλληφθεί τον Οκτώβριο αφού εκτύπωσε από το Ίντερνετ, για να το μοιράσει στους συμφοιτητές του, ένα άρθρο στο οποίο ο συντάκτης έγραφε πως άνδρες και γυναίκες θα έπρεπε να είναι ίσοι ενώπιον του Ισλάμ και ρωτούσε γιατί οι άνδρες μπορούν να έχουν τέσσερις συζύγους ενώ η πολυανδρία απαγορεύεται.
Το δικαστήριο του Μαζάρι-Σαρίφ αποφάνθηκε πως το άρθρο εξευτέλιζε το Ισλάμ και καταδίκασε τον φοιτητή σε θάνατο.
Ο ΟΗΕ και πολλές οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατήγγειλαν αμέσως την καταδίκη, υπογραμμίζοντας ότι ο δημοσιογράφος δεν είχε το δικαίωμα να έχει δικηγόρο στη διάρκεια της δίκης του.
Διεθνείς δημοσιογραφικές οργανώσεις κάλεσαν τον πρόεδρο Χαμίντ Καρζάι να επέμβει και ζήτησαν από τις αφγανικές αρχές να ακυρώσουν τη δικαστική απόφαση.
«Η διαδικασία της δίκης και οι κατηγορίες εναντίον του Καμπάκς ουδόλως διαφέρουν από τις δίκες της περιόδου των Ταλιμπάν», υπογράμμισε σε δήλωσή του το κόμμα Αλληλεγγύη, που έχουν ιδρύσει νεαροί Αφγανοί. Πολλοί εξάλλου είναι αυτοί που εκτιμούν ότι η σύλληψη του Καμπάκς έχει να κάνει με τα άρθρα που έχει γράψει ο αδελφός του, ο δημοσιογράφος Σάγεντ Γιακούμπ Ιμπραήμι, για καταχρήσεις των αρχών της περιφέρειας Μπαλχ. «Είναι άδικο, είναι παράνομο», δήλωσε ο πρόεδρος των ανεξάρτητων Αφγανών δημοσιογράφων. «Το μόνο που έκανε ήταν να τυπώσει κάτι και να το διαβάσει. Πώς να πιστέψουμε σ΄ αυτή τη «δημοκρατία», όταν δεν μπορούμε ούτε καν να διαβάζουμε;».
Την Τετάρτη υπήρξε αντίδραση από τη Γερουσία του Αφγανιστάν, αλλά... προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι Αφγανοί γερουσιαστές υποστήριξαν την απόφαση του δικαστηρίου και καταδίκασαν «τη διεθνή ανάμειξη» για την ακύρωση της καταδίκης. Η δήλωσή τους υπογράφεται μάλιστα από τον πρόεδρο της Γερουσίας, ο οποίος είναι σύμμαχος του προέδρου Καρζάι. Όπως τονίζει η Μαλαλάι Τζόγια, η Αφγανή βουλευτής που εκδιώχθηκε από το Κοινοβούλιο επειδή επέκρινε τους συναδέλφους της βουλευτές, «η χώρα μας κυβερνάται από μια μαφία και, όσο αυτή βρίσκεται στην εξουσία, δεν υπάρχει ελπίδα ελευθερίας για τον λαό του Αφγανιστάν».
Την Πέμπτη, περίπου 200 μέλη του κόμματος Αλληλεγγύη διαδήλωσαν στην Καμπούλ κατά της θανατικής καταδίκης του Καμπάκς. Την ίδια ημέρα, η βρετανική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ» αφιέρωσε την πρώτη σελίδα της στον νεαρό δημοσιογράφο, «τον Αφγανό που καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή τόλμησε να διαβάσει για τα δικαιώματα των γυναικών». Και πρότεινε στους αναγνώστες της να υπογράψουν (στη διεύθυνση www. independent.co. uk/petition) την εκστρατεία που ξεκίνησε για να σωθεί η ζωή του.

" Στο Πειθαρχείο " ...

Συμμετέχοντας λοιπόν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά (όπως και πέρισυ τέτοιες μέρες) στην πρωτότυπη διαμαρτυρία των bloggers αναδημοσιεύω το κείμενο για κλείσιμο της τηλεόρασης απ' όλους στις 11 Φλεβάρη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το σημείο κατάπτωσης και το κατάντημά της.
Άθελά μου ήρθαν στο νού μου πλάνα από την ταινία με τον Βέγγο που έκλεισε "πειθαρχείο" την T.V. στο πλυσταριό της ταράτσας όταν αντιλήφθηκε το μέγεθος της απάτης στην παραμόρφωση και αλλοίωση της πραγματικότητας στην ενημέρωση.


Κλείνουμε λοιπόν όλοι την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.
Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.
Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας!

Αντιδράμε με στίχους . . . .

Μέσα στη μπόχα των ημερών μας,
έτσι σαν αντίδραση μια αγκαλιά
μυρωμένα λουλούδια αρμόζει.
Λίγοι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου

απ’ τις νεανικές του σπονδές
στην άδολη αγάπη απ’ την
«ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ».


Είχα κλείσει τα μάτια
για ν’ ατενίζω το φως.
Τυφλός
Είχα κάψει τη φλόγα
για ν’ αναπνέω.
Τις νύχτες
αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής.
Κ’ η ανάσα του χαμόγελου
δε γνώριζε τη μετάνοια.
Να δακρύζω
πάνω στα διάφανα χέρια μου
Από μια διάφανη χαρά
που δεν επιθυμεί.
Όχι θωπεία, όχι όνειρο.
Πιο πέρα.
Εκεί που καταλύεται τα’ όνειρο
κ’ η φθορά έχει φθαρεί.

Κ’ ήρθες εσύ.

Αγαπημένη
Δεν έχω παρά μόνο μιας στιγμής
τη ζωή και το φτερούργισμα.

Δε βλέπεις
πάνω στο δέρμα μου
το πρωτάνοιχτο θάμβος ;

Δεν ακούς μες στις ίνες μου
μύρια φτερά μικρών κορυδαλλών
που μόλις τ’ άγγιξε
η πρώτη ακτίνα της αυγής ;

Τα πολυτρίχια
των αρχαίων πηγών
που συναθροίζουν
τ’ αργυρά τους δάκρυα
σε γαλανούς καθρέφτες ουρανού
Κοιμούνται πίσω απ’ τα μάτια μου
που σε βλέπουν.
Καμμιά διάσπαση.
Η μνήμη των αποχαιρετισμών
δε ριτυδώνει τα χέρια μου
που όρθρισαν μέσα στα χέρια σου.
Γεύομαι στα χείλη σου
την πρασινάδα της εξοχής
και τους θρύλους της θάλασσας.
Η ζέστα του κορμιού σου
με ντύνει τον ήλιο.

Άξιζε να υπάρξουμε
για να συναντηθούμε.
Το φιλί μας εσφράγισε
την αιώνια σιγή.
Δε μένει πια κενή
μήτε μια ρόδινη γωνία
των κυττάρων μας.

Τίποτ’ άλλο.
Τίποτ’ άλλο.

85 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΝΗΣ

Αυτές τις μέρες έτυχε να διαβάζω το Βιβλίο του BRUSE KLARK "Δυό φορές ξένος". Αν και δεν πιστεύω στις συμπτώσεις θεωρώ σημαδιακό πως κοιτώντας τυχαία τις ιστορικές επετείους έπεσα γκανιάν στη σημερινή ημερομηνία http://www.sansimera.gr/ ακριβώς 85 χρόνια απ' τη συνθήκη της Λωζάννης 17 Γενάρη 1923 οπότε κάποιοι πολιτικοί απ' την Ελλάδα και την Τουρκία, μαζί με τις Υπερδυνάμεις του τότε μεθόδευσαν, αποφάσισαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν την μεγαλύτερη αναγκαστική μετανάστευση πληθυσμών από τις πατρογονικές τους εστίες που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη Ιστορία. Έχοντας οικογενειακές καταβολές από προσφυγιά και προσωπικές εμπειρίες από επαφές με ανθρώπους που έζησαν και βιώνουν ακόμα και σήμερα τα κατάλοιπα ενός άδικου και βάρβαρου ξεριζωμού κι απ' τις δυό όψεις του νομίσματος, δεν θα επεκταθώ παραπάνω αλλά θα παραθέσω εδώ λίγες γραμμές στη μνήμη αυτών που έφυγαν με την ανεκπλήρωτη ελπίδα να ξαναβρεθούν έστω για λίγο στη γη που τους γέννησε ....

Μανώλης Αξιώτης , αφηγητής στο μυθιστόρημα

της Διδώς Σωτηρίου "Ματωμένα χώματα".

" Σεφκιέτ ! Δε με γνωρίζεις, τζάνεμ ; Χρόνια τρυγήσαμε μαζί γέλιο και δάκρυ.
Νε απίορ, Σεφκιέτ ; Αχ Σεφκιέτ ! Σεφκιέτ ! Θερία γενήκαμε. Μαχαιρώσαμε, κάψαμε τις καρδιές μας άδικα. Τόσα φαρμάκια, τόση συμφορά, κι εμένα ο νους να γυρίσει θέλει πίσω στα παλιά ! Νά 'ταν λέει ψέμα όλα όσα περάσαμε , και να γυρίζαμε τώρα δα στη γη μας, στους μπαξέδες μας, στα δάση μας με τις καρδερίνες, τις κάργες και τα πετροκοτσύφια, στα περβολάκια μας με τις μαντζουράνες και τις ανθισμένες κερασιές, στα πανηγύρια με τις όμορφες ... Αντάρτη του Κιορ Μεμέτ, χαιρέτα μου τη γη όπου μας γέννησε, Σελέμ σοϊλέ... έχε γειά Ανατολία ! Ας μη μας κρατάει κακία που την ποτίσαμε μ' αίμα.

Καχρ ολσούν σεμπέπ ολανλάρ! Ανάθεμα στους αίτιους!

Καθηγήτρια Ayse Lahur Kirtunc της οποίας η
οικογένεια έφτασε στην Τουρκία από την Κρήτη.
Είναι αργά για μας να διατηρήσουμε τις μνήμες μας.
Η ουσία τους η αρχική ουσία, έχει ήδη αφανιστεί.
Εκείνοι οι πρώτοι πρόσφυγες πήραν μαζί τις αναμνήσεις τους,
αναμνήσεις που έπρεπε να είχαν καταγραφεί χωρίς καθυστέρηση.
Έχουν περάσει ογδόντα χρόνια
και οι αναμνήσεις παλεύουν με κάτι άλλο,
έτοιμο να παραποιηθεί.
Αλλά το επίκεντρο της διήγησης κάθε πρόσφυγα
παραμένει το ίδιο.
Να γεννιέσαι σ' ένα μέρος,
να γερνάς σ' ένα άλλο
και να αισθάνεσαι ξένος και στα δυό μέρη.

Φωτογραφία από συναυλία της χορωδίας των εμιγκρέδων της Λωζάννης με καταγωγή από Κρήτη, Γιάννενα, Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Καβάλα . . . . . .
(Δίδυμα - καλοκαίρι 2007)

Με όλο το θάρρος δανείζομαι ένα απόσπασμα από την παρουσίαση από την Άνθη Καρρά του Τούρκου Λογοτέχνη NEGATI CUMALI στα Βουρλά της Μ. Ασίας την Άνοιξη του 2007.
" Είναι κουσούρι που σε ακολουθεί η προσφυγιά. Ακόμα κι αν στα μάτια των άλλων συμπολιτών σου φαντάζεις πλήρως και επιτυχώς ενταγμένος, όσο διατηρείται η μνήμη υπάρχει μέσα σου μια ρωγμή. Και η ρωγμή αυτή σε κάνει μοιραία να αναζητάς συνοδοιπόρους της ψυχής σου, ανθρώπους δηλαδή που κρύβουν μέσα τους την ίδια με σένα ρωγμή. Κι εκεί τα σύνορα των εθνών καταλύονται. Γιατί «πατρίδα» είναι πάντα η κοινή εμπειρία, η κοινή δοκιμασία. « Μυρίστηκα» λοιπόν τον πρόσφυγα κι αγόρασα αμέσως τα βιβλία του! Ενώ για μένα η Ελλάδα ήταν πάνω απ’ όλα - πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς; - μια «χώρα προσφύγων», άργησα πολύ να συνειδητοποιήσω ότι ίσως να υπάρχει και μία «Τουρκία προσφύγων». Για κάποιο λόγο, που τώρα πια ξέρω πως οφειλόταν στη δική μου ματιά - όπως αυτή είχε διαμορφωθεί μέσα από την παιδεία που μου έδωσε η εσωστραφής κοινωνία στην οποία μεγάλωσα – είχα μάθει να βλέπω την Τουρκία σαν κάτι το συμπαγές, το ομογενές. Αδυνατούσα να διακρίνω στο πορφυρό της σημαίας της όλους εκείνους τους ιριδισμούς και τις αποχρώσεις που, ήδη από την εφηβεία, είχα αρχίσει να διακρίνω ξεκάθαρα στο γαλανό της ελληνικής. Αυτό το «συμπαγές» αναζήτησα να σπάσω γνωρίζοντας καλύτερα τη χώρα αυτή, δηλαδή τους ανθρώπους της όπως είναι σήμερα, πόσο μάλλον που αποτελούσε, με τη μορφή που της έδιναν οι άνθρωποι του χθες της, τη μοναδική χώρα που άκουσα στα παιδικά μου χρόνια να αποκαλούν στο σπίτι μου «Πατρίδα». Η ζωντανή επαφή με τους ανθρώπους της δημιούργησε πολύ γρήγορα ανεπανόρθωτα ρήγματα στο συμπαγές κατασκεύασμα της παιδείας μου, κάτι όμως μου έλειπε. Είχα ανάγκη και από «γραπτές αποδείξεις». Ίσως γιατί κάτι δείχνει η έλλειψη γραπτών κειμένων. Το γραπτό κείμενο είναι πάντα μια μορφή διεκδίκησης. Μέσα από αυτό αναδύεται μία ατομικότητα, μία διαφορετικότητα δηλαδή, ακόμα κι αν η ίδια νομίζει πως μιλά εξ ονόματος της κοινοτητάς της. Και η διαφορετικότητα αυτή διεκδικεί, στηριζόμενη στα βιώματά της, μια δική της εκδοχή των συμβάντων. Ακομα κι αν ο λόγος της δεν φαίνεται με μια πρώτη ματιά να διαφέρει σε τίποτα από τον επίσημο λόγο, ακόμα κι αν αρθρώνεται από επιθυμία να τον συμπληρώσει, εμπεριέχει πάντα εν δυνάμει κάτι που μπορεί να τον ανατρέψει. Κι αυτό γιατί το γραπτό κείμενο σου επιτρέπει, συσχετίζοντάς το με άλλα, να ακροασθείς τις σιωπές του, να διαβάσεις, όπως λένε οι Γάλλοι, και «ανάμεσα στις γραμμές του».
Ξέρω πόσο πιο αδύναμος θα αντηχούσε σήμερα μέσα μου ο απόηχος από όλες εκείνες τις διηγήσεις που άκουγα στα παιδικά μου χρόνια από τις γιαγιάδες μου, αν δεν τον υποβάσταζαν σταθερά η σθεναρή πένα της Διδώς Σωτηρίου, του Ηλία Βενέζη, του Φώτη Κόντογλου, αλλά και όλες οι άλλες λιγότερο γνωστές φωνές, που χρόνια τώρα συνωστίζονται στα ράφια της βιβλιοθήκης μου. Φωνές στις οποίες ανατρέχομε όταν οι οικείες μας φωνές σιγούν, πόσο μάλλον που αυτές σχεδόν πάντα σιγούν όταν έρχεται η στιγμή να τις ακούσομε πραγματικά και να τους θέσομε τα δικά μας ερωτήματα. Οι φωνές όλων εκείνων των ανθρώπων που, ναι ! αντιστάθηκαν στην κρατική λογική του βίαιου αυτού εκπατρισμού, συλλέγοντας και καταγράφοντας μνήμες, ιδιώματα, ήθη και έθιμα, φτιάχνοντας μέσα από τις οικογενειακές και προσωπικές τους αναμνήσεις ιστορίες, αφήνοντας έτσι να ακουστεί η φωνή όσων δεν είχαν τότε μερίδιο ευθύνης σε μια απόφαση που Άλλοι πήραν «για το καλό τους».

ΖΑΧΟΠΟΥΛΕΙΑΔΑ . . . .

Αυτές τις μέρες το ‘χω σκοπό να τελειώσω
ένα ενδιαφέρον βιβλίο που άρχισα.
Δεν θα μπω στον κόπο να γίνω θεατής
στο επόμενο επεισόδιο του σήριαλ
της «ΖΑΧΟΠΟΥΛΕΙΑΔΑΣ».
Διόλου δεν μ’ ενδιαφέρει -
ποιος πασάρισε το επίμαχο DVD
στο γραφείο τύπου του Καραμανλή.
Πιότερο με απασχολεί το βράχωμα (τσιμεντάρισμα)
των αρχαιολογικών χώρων
παρά τα κάθε είδους ξεβρακώματα.
Δεν έχω αγοράσει, ούτε καν λαθραναγνώσει
ποτέ μου ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ ή παρόμοια έντυπα
- κι ούτε τέτοιο έχω σκοπό.
Δεκάρα δεν δίνω τσακιστή για την τηλεμαχία
των κ.κ. Αναστασιάδη και Τριανταφυλλόπουλου.
Ας μπεί κάποιος άλλος στον κόπο να απονείμει
το «Χρυσούν Μετάλλιον»
της Δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Δεν αντέχω να υποστώ ξανά την
για πολλοστή φορά επαναλαμβανόμενη
διακήρυξη ήθους περί «μηδενικής ανοχής …. »
του πρωθυπουργού - που πράγματι (πολύ πετυχημένο)
θυμίζει τον Αυλωνίτη στην παλιά καλή Ελληνική Κωμωδία…
Μόνο που τότε έφερνε γέλιο – τώρα ούτε καν κλάμα –
μόνο οργή και απόγνωση . . . .
Κρίμα να ‘ναι όλη η Ελλάδα θεατής
να κλαίει και να γελάει ασύστολα
μπροστά σ’ ένα καθρέφτη . . . .
Κρίμα όλες οι εξουσίες χεροπιαστά
Κεφάλαιο, Πολιτική, Τύπος, Δικαιοσύνη
το χορό να χορεύουν της Σαλώμης.
Κρίμα κι όλες οι φυλακές - στρούγγα
Ρουμάνοι κι Αλβανοί «Αγιάννηδες»
κλεφτρόνια πόρνες και πρεζόνια.
Κρίμα . . . . γι’ ακόμα μια φορά
να ‘μαστε μάρτυρες στην διαπόμπευση
του άμοιρου αυτού του τόπου.