ΑΓΡΥΠΝΟΣ

Αγρυπνάτε . . . όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται ! ! ! Ζούμε σε καιρούς δύσκολους . . . κι άλλο κοινότυπο ! ! ! Πάντα οι καιροί είναι δύσκολοι γι' αυτούς που αγρυπνούν ! ! ! Κι όμως το μέλλον πλάθεται απ' αυτούς που ψάχνουν, που ρωτούν, που ανησυχούν, που αγωνίζονται, που αμφισβητούν, που αντιδρούν . . . Γι' αυτό . . . . Αγρυπνάτε ! ! ! !

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

... μαρμαρυγή ...

. . . . . . . . .

Αχ . . . κυρά Ευτυχία . . .
Πόσα ήξερες ! ! !

. . . . . . . .

UPDATE …
Οφείλω μια συγνώμη και συνάμα ένα μεγάλο ευχαριστώ
στους φίλους που ανησύχησα με την ανάρτησή μου …
Πράγματι τον τελευταίο καιρό είχα προβλήματα υγείας …
( καρδιακές αρρυθμίες ) κι η διάγνωση μετά από εξετάσεις
« Κολπική Μαρμαρυγή » !!! γι’ αυτό κι η απουσίες μου …
Ήδη η θεραπεία είναι σε καλό δρόμο κι αύριο πετάω για Αθήνα.
Δεν ξέρω αλλά μου ταίριασε το τραγουδάκι σε στίχους της
Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και μουσική Αντώνη Κατινάρη
που ακούγεται στο ραδιάκι απ’ το Γρηγόρη Μπιθικώτση …

Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010

Στο Νάκη …

Θρήνος δεν ταιριάζει στους μαχητές,
αυτούς που στη ζωή παλεύουν ζωσμένοι
με ακατανίκητη αγαθοσύνης πανοπλία …
*
Κι Εκείνη ήταν γεννημένη νικητής
στις θύελλες όλες κόντρα της ζωής
αλύγιστη, χαμογελαστή, νηφάλια …
*
Πατέρας, μάννα, φίλη κι αδερφή,
εκεί στη θαμπή ματιά της ανάμεσα,
αντιφέγγιζε η αγάπη όλου του κόσμου …
*
Γνώμες αιώνων σοφών της γης
σε λόγια της απλά συμπυκνωμένες
πεταρίζανε ανάμεσα απ’ τα χείλη …
*
Όχι φίλε μου δεν έφυγε

Εκείνη οπού σε βύζαξε
με το δάκρυ της ψυχής της,
μ’ αθέατο λώρο αδιάσπαστο
απάνω της σφιχτά σ’ έχει δεμένο
για πάντα θα ‘ ναι εδώ μαζί μας,
το είναι της μέσα σου θα ρέει …

Update !!!

Ο/Η Νάκης Σαρρηγιάννης είπε ...

Άνοιξη ήταν και μοσχοβόλαγες!
Τα πουλιά στα κλαδιά μετρούσανε τα αμέτρητα χωρίς να ξέρουν γιατί...
Ύστερα αποφάσισαν να ρερητορεύσουνε για το ρο, το τεριρέμ, για τα πάντα, αλλά και για το τίποτα, έτσι, γιατί το γουστάρανε...

Ένας άνεμος χάϊδευε απαλά τις καρδιές, τα κλαδιά, τα φύλλα και ό,τι άλλο τρεμόπαιζε, όπως ο κόσμος.

Οι πορτοκαλιές γραμμές στον ορίζοντα μάταια του προσφέραν απροσδόκητα στηρίγματα αλλά ο κόσμος τρεμόπαιζε, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί μέσα απο κάτι γαλαζοπράσινους καπνούς του 'βγαζε γλώσσα μια Πυθία προαναγγέλοντας το βέβαιο τέλος του.

................................
Μικροί σαλτιμπάγκοι στην πέσαν στα βάζα με το βύσσινο που μόλις το έφτιαξες μα σύ γελούσες!
Ύστερα φύγανε στην άλλη Μάνα, η Παπαδιά το χε ζεστό πάλι το χταποδοπίλαφο, κουτί τους ήρθε έτσι που είχανε λιγώσει από τόσο γλυκό που φάγανε!
Στο δεύτερο ή στο τρίτο (;) λαθραίο ποτήρι απ' το νέκταρ του Παπαγιώργη οι σαλτιμπάγκοι το αποφάσισαν.
Θα νικήσουμε πρώτα, γαμώτο μας, κι ύστερα ο κόσμος είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει. Ακόμα και να τελειώσει!
................................

Παρόλο που ακόμα ψαχνόμασταν για το τί και ποιον θά πρεπε να νικήσουμε, είχαμε ήδη κινήσει...

Εικοστός πρώτος αιώνας σήμερα και δεν ξέρουμε αν νικήσαμε, ξέρουμε όμως οτι ο κόσμος δεν τελείωσε και ακόμα καλύτερα γνωρίζουμε οτι σίγουρα δεν πρόκειται να ηττηθούμε γιατί είμαστε εμείς, γιατί έχουμε αυτές τις ρίζες, αυτές τις καταβολές, γιατί πετύχαμε αλώβητοι απ' τα χρόνια να μαστε τόσοι πολλοί φίλοι, τόσα πολλά αδέλφια!

Σ' ευχαριστώ φίλε και αδελφέ μου Σιδερή!

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010

Ασκληπιάδης ο Σάμιος ...

Ατέλειωτη νύχτα και χειμωνιά,
και στων Πλειάδων βασιλεύει το μεσουράνημα
κι εγώ στην πόρτα της μπρος τριγυρνώ μες τη βροχή
από πόθο τρωμένος γι’ αυτήνε τη ζαβολιάρα
γιατί όχι απ’ του έρωτα τη φαρέτρα η Κύπρις
μ’ απ’ τη φωτιά έβγαλε το που με χτύπησε βέλος.
*
Αχ να ‘μουνα ρόδο υποπόρφυρο
τα χέρια σου να με πάρουν
στα στήθη σου τα χιονάτα να με χαρίσουν.
Την παρθενιά σου λυπάσαι, τι ωφελεί ;
Στον Άδη σαν πας , κανέναν,
κόρη δεν θα ‘βρεις να σ’ αγαπήσει.
Της Κυπρίδας οι χαρές στη ζωή,
και στον Αχέροντα οστά και σποδός,
παρθένα θα είμαστε.

Πιες Ασκληπιάδη. Γιατί αυτά τα δάκρυα ;
Δε ρήμαξε μόνο εσένα η σκληρή Κυπρίδα,
ούτε μόνο πάνω σου έριξε τα βέλη του
ο πικρός έρωτας. Γιατί θάβεσαι ζωντανός ;
Ας πιούμε του Βάκχου το ανέρωτο πιοτό.
*
Ένα δάχτυλο σηκώθηκε η αυγή.
Ή μήπως να μείνουμε για να ιδούμε ξανά
το λυχνάρι που μας στέλνει για ύπνο ;
Θα πίνουμε, γιατί ούτε ο έρωτας βέβαια
δεν θα υπάρχει μετά από λίγο,
όταν θα αναπαυτούμε δύστυχε στη μακριά νύχτα.
*

************
Λίγοι στίχοι αφιερωμένοι στον έρωτα
απ’ τον Ασκληπιάδη το Σάμιο λυρικό ποιητή
& επιγραμματοποιό δάσκαλο του Θεόκριτου,
σε μετάφραση από τον Ανδρέα Λεντάκη,
τους δανείστηκα από το περιοδικό
«Μεθόριος του Αιγαίου» …

Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010

“ Μαύρη ” ανάπτυξη !!!

Έλαβα πρόσφατα ένα e-mail απ’ το «Αρχιπέλαγος» στο οποίο ο μη κερδοσκοπικός αυτός οργανισμός καταθέτει τη συνδρομή του στη συζήτηση γύρω απ’ το ζήτημα του νέου Αγωγού πετρελαίου «Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης»
και τις ενδεχόμενες επιπτώσεις του στο περιβάλλον, ιδιαίτερα δε στους κινδύνους που εγκυμονεί για τις κοινωνίες και τα οικοσυστήματα του Αιγαίου.
Επειδή έγινε πολλή σπέκουλα απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας κύρια πριν από τις τελευταίες εκλογές και το πρόβλημα άπτεται πρώτα και κύρια του ζητήματος της χάραξης της «ενεργειακής πολιτικής» της χώρας, πιστεύω πως είναι πια καιρός να διατυπώσουν με σαφήνεια πια τις θέσεις τους τα πολιτικά κόμματα για έναν ενεργειακό σχεδιασμό.
Πρέπει η χώρα επιτέλους να σταματήσει να είναι μπαλάκι ανάμεσα στο συναγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων και των ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων και να αποχτήσει μια ξεκάθαρη ενεργειακή πολιτική που να προβλέπει σοβαρές πολιτικές εξοικονόμησης ενέργειας, περιορισμό των ορυκτών καυσίμων, σταδιακή απεξάρτηση από τον λιγνίτη, λελογισμένη χρήση του φυσικού αερίου, ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας με συγκροτημένο τρόπο και φροντίδα για την αποφυγή νέων περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Όσον αφορά τον αγωγό «Μπουργκάς-Αλεξανδρούπουλη» πέρα από τις περιβαλλοντικές διαστάσεις που αφορούν το οικοσύστημα του Νομού Έβρου καθώς και το χερσαίο χώρο και τις εγκαταστάσεις που θα γίνουν στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης υπάρχει θέμα με την περιβαλλοντική προστασία του Αιγαίου συνολικά. Κι αυτό το θέμα υπάρχει ούτως ή άλλως και ταράζει τον ύπνο σε όλους εμάς τους κατοίκους του Αιγαίου ανεξαρτήτως του αγωγού γιατί είναι γνωστό πως αποδεδειγμένα δεν υπάρχει συγκροτημένο σχέδιο περιβαλλοντικής προστασίας του Αιγαίου από τον κίνδυνο ατυχήματος, μετά και το ναυάγιο του “SEA DIAMOND”
καθένας μας ανατριχιάζει στην ιδέα του τι θα σήμαινε ένα παρόμοιο ατύχημα ενός τάνκερ 400.000 τόνων απ’ αυτά που προγραμματίζονται να μας έρθουν στο Αιγαίο μετά τη λειτουργία του νέου Αγωγού …
http://www.archipelago.gr
http://notoburgasalexandroupolispipe.blogspot.com/